Sabah kahvemi icerken ATV haberi izliyordum ve tüylerimi diken diken eden görüntülerle sarsildim yine (her seferinde böyle olmak zorunda mi?). Kurban edilecek hayvanlarin kafalarina elektro-sok uyguluyorlar abi. Örnek vermek icin iki koyunun kafasini mengeneye benzer bir aletin icine sokup kulaklarinin altindan elektrik verip bayilttilar. Neymis efenim, hayvan aci cekmeden ölecekmis
abi bu nasil bir adalet ya, bu nasil bir insanlik, ben oynamiyorum!!

Dinleti bölümünde kendi yazdigim naçizane bir beyin saçintisi var. Okuyun; sonra konusuruz gerekirse üzerinde.

"Seyir" basligi altinda gectigimiz pazar dvd'sini izledigim; bir Takeshi Kitano filmi olan "Zatôichi" hakkinda bir kac bilgi var. 19.yy. Japonya'sinda gecen dram, tek kelime ile muhtesem. Büyük bir heyecan icinde izledim ve uzakdogu filmlerine olan hayranligim bu filmle bir kez daha pekisti diyebilirim. Yalniz film biraz kanli. "Pekmes" görmeye dayanamayanlar izlemesinler abi. Bazi sahnelerinde "yuuhh!" dedigimi hatirlarim. Ayrica, bir iki sakin görüntü ekliyorum filmle ilgili. Haydi bakalim, iyi seyirler

Haberler basligi altinda ise yine klasiklerimden olan bir duyuru var. "Mera, Kurgu, Senaryo, Oyunculuk kurslari 6 Ocak’ta basliyor" basligi altinda ayrintilari görebilirsiniz.

Sevgili Oglum Pinokyo

Soguk, sarimsi bir anfide oturmus, O'nu seyre dalmistim;
..ne güzel gözleri vardi..
"Rüyada daha buguludurlar, ondandir herhalde!" dedi;
camiye hiç girmeyen seytan..

"Yok yok.." diyebildim..
"O gerçek.. En az cennet kadar gerçek gözleri..
Hem sana ne bunlardan? Sen bir seytansin!.. " dedim;

..gitti..

Gidisine sevinip seytanin, güldüm.. O da güldü!..

"Gülünce daha güzel gözleri.." dedim,
..içimden..

"Tabii" dedi, Nizamiye kapisinda nöbet bekleyen Onbasi..
"Sevdin mi bir kere, gülün dikeni batmaz! "

"Yok valla, gülüsü kan çiçegi gibi. Hem ben hiç yalan söylemem ki" dedim,

.. derin bir sessizlik oldu..
.. sanki kötü seyler olmus veya olmaliydi.

Birden...
bir dag sessizligi içinde, tahta kokulari arasindan bir çocuk çikti !..

Ne kemik bir çocuktu!..
Burnu kendi boyundan daha uzundu..
Dönüp bana bakti, altinda kalmayip; ben de O'na baktim..
Bugusuzdu bakislari, güzel degildi.

..ama..

garip bir sicakligi vardi gölgesinin.
Onunla ortak bir yanimiz olmaliydi sanki..

..zaten onun için sordum"adin ne?" diye.
"Tin-tin" mis adi. Adini söyleyince burnu bir kat daha uzadi.
Güldüm bu çocugun kemikligine, sonra utandim çocukça dalgaciligimdan...

Titriyordu...

Gücünün ölümcül noktasindaydi, belliydi...
ilkinden daha güzel bir bakisla:

"Anne.."
diyebildi sadece. Sormak isterdim görseydim bir daha:

"Baba" sini..